De centrale boodschap in mijn blog is dat we op weg zijn naar een nieuwe tijd en dat organisaties anders vorm en inhoud zullen gaan krijgen. HR moet daarbij niet toezien, maar actief ondersteunen om een ieder te helpen een plek te vinden, zodat Talenten optimaal tot zijn recht kunnen komen. Toekijken volstaat naar mijn idee niet meer. Om mijn visie te onderbouwen maak ook ik gebruik van de inzichten van anderen en hun vermogen om zaken te verwoorden. Deze keer Ann Mettler op richter van een denktank om innovatie in Europa te stimuleren.

…. We zitten in een ingrijpende en onherroepelijke overgangssituatie - naar een kenniseconomie, met minder inwoners en meer ouderen, en oprakende grondstoffen. Dé uitdaging van nu is om een duurzaam Europees model te vinden voor toekomstige generaties. Er staat veel op het spel. We zitten in de grootste recessie sinds de jaren dertig. Als we nu zaaien, kunnen we straks oogsten. Maar als we nu de verkeerde keuzes maken - en ik ben bang dat we dat doen - heeft dat nog lang gevolgen. Europa heeft net als de Verenigde Staten een enorm herstelprogramma in het leven geroepen om de economie er weer bovenop te helpen. Maar anders dan de VS investeren we hier vooral in de oude economie… Terwijl we weten dat de fossiele brandstoffen opraken.’ …… De huidige crisis brengt fundamentele veranderingen in onze manier van leven met zich mee. Er gaan veel banen verloren en veel daarvan zullen nooit meer terugkomen - banen in de bouw, de auto-industrie of financiële dienstverlening …. In 2030 zullen er 20 miljoen mensen minder werken in de EU op een totaal van 223 miljoen. Dat zijn 20 miljoen minder belastingbetalers. Onze sociale voorzieningen zijn er niet op ingesteld dat zo’n groot deel niet werkt.  Ik voorzie een strijd tussen generaties. Want de oudere generatie verbruikt de fossiele brandstoffen én steekt zich in schulden die een jongere generatie moet aflossen.’ …..

Waar ik wel teleurgesteld over ben, is dat we veel preken over innovatie maar het niet doen. Innoveren gaat over mensen - niet over professoren die in commissies rapporten opstellen. Het gaat om zélf veranderen. Het is tot nu toe teveel een technocratisch proces geweest.’

Door dit soort inzichten serieus te nemen, kunnen we beter richting kiezen in deze lastige overgangsperiode. Het lastige zit hem er in dat er veel minder houvast is, dat men op zoek is en zelfs wat stuurloos. Conservatisme duikt dan op en vasthouden aan wat ooit houvast bood, heeft dan voor velen de voorkeur. Dat is nu net wat niet moet gebeuren. We moeten innoveren, sociaal en technologisch! De kansen liggen er vol op, maar de uitkomsten zijn niet altijd zeker. Dat is de realiteit van de overgang naar een nieuwe tijd. Niets is zeker behalve het vertrouwen in eigen kunnen.

Mensen zoals Ann geven een lange termijn visie.  Dat biedt in een overgangssituatie een prima kompas om op voor te bouwen en even los te komen van de “oude” kijk op zaken. Een visie op de toekomst is cruciaal, zeker voor HR. Ik zeg wel eens mensen zijn geen korte termijn zaak. Je kunt ze wel kort nodig hebben, maar dat is heel wat anders. 

Dat was het weer voor vandaag, ik wens iedereen een week met veel toekomst.

Alexander Crépin