Een tussentijdse kijk op zaken 2
juni 15, 2009
Sociale innovatie en sociale media
Internet, maar in het bijzonder sociale media dragen er actief aan bij dat mensen anders gaan werken en samenwerken. Daar waar we op zoek zijn naar mogelijkheden om slimmer te werken, bieden sociale media wellicht een prima mogelijkheid om sociaal te innoveren.
Een van de pluspunten is dat sociale media een toenemende populariteit genieten.
Ik maak zelf actief gebruik van sociale netwerken, ik zet groepen op, ik blog, ik gebruik rss feeds om op de hoogte te blijven van tal van ontwikkelingen. Voor veel mensen maken ze, net als voor mij, al een onderdeel uit van hun dagelijkse doen en laten.
Het is nog een minderheid, maar het begint vormen aan te nemen die doen vermoeden dat het meer is dan een hype. Er zijn voorbeelden waaruit dit blijkt. Enkel het beschikbaar stellen van een sociaal medium platform, leidt er al toe dat medewerkers zelforganiserend aan de slag gaan. Dit leidt tot verrassende resultaten. Met name in R&D omgevingen zijn met Wiki’s al goede ervaringen opgedaan. Maar daarover in de loop van deze serie meer.
Ik zal eerst nog wat dieper ingaan op de technologische ontwikkelingen die geleid hebben tot wat we Web 2.0 noemen. Deze nieuwe technologie is er verantwoordelijk voor dat naar mijn idee het informatietijdperk daadwerkelijk zijn intrede doet. Het industriële tijdperk, waarop heden ten dage nog veel van de inzichten van managers en medewerkers zijn gebaseerd, is bijna passé.
Sociale innovatie zou je zo kunnen bezien als een onderdeel van het proces om antwoorden te vinden op (organisatie) vraagstukken die voortvloeien uit de overgang naar de informatie maatschappij.
In mijn volgende blogs eerst een korte terugblik op de evolutie van de ICT en de Web 2.0 revolutie.
Alexander Crépin
juni 18, 2009 om 2:01 pm
Dag Alexander,
In 1996 is een briljante jongen, Simon Buckingham, net afgestudeerd, een website & handboek gaan maken over “unorganization”. Ik heb me erin verdiept voor mijn werk als loopbaanadviseur en ook met hem gecorrespondeerd hierover. Daaruit kwam de “vlechtloopbaan” te voorschijn: het advies om drie gebieden te benoemen waar je een levenslange passie in hebt. Je maakt dan afwisselend van eentje je broodwinning en de andere twee je hobby. Simon had zelf de drie passies: unorganisation, Coca Cola en SMS (in 1996 was dat nog gloednieuw). Helaas heeft hij van nummer 3 zo’n succesvolle loopbaan gemaakt, dat de andere twee wat in het slop zijn geraakt…
Het is jammer dat zijn gedachtegoed niet door anderen is voortgezet, want een groot deel van dit wiel is dus al uitgevonden. Gelukkig heeft Wiki wel wat voor het nageslacht bewaard: http://en.wikipedia.org/wiki/Unorganisation
Trouwens, ook op http://www.fastcompany.com is er rond die tijd veel te doen geweest rond het thema “free agent society”.
Rode draad in deze benaderingen is dat de klassieke organisatievorm uitsterft en wordt vervangen door flexibele groepjes professionals die rond thema’s samenwerken met IT als katalysator, maar niet als aanjager. Managers en bestuurders krijgen een fundamenteel andere rol, de scheidslijnen tussen organisaties vervagen, beloning wordt gebaseerd op vraag & aanbod in plaats van op functiewaardering, alle arbeidsverhoudingen gaan op zijn kop, loopbaanplanning krijgt een andere dimensie…. Als je het mij vraagt wordt HR leuker dan ooit in zo’n wereld! Alleen al de vraag: waarmee verbind je in zo’n organisatie mensen aan elkaar en aan je organisatie (en wat is je organisatie dan nog helemaal) is al iets om helemaal warm van te worden. Maar ook praktisch: ik weet inmiddels evenveel van contractrecht als van arbeidsrecht. Want als er over een vacature wordt gesproken is mijn reflex: is het een baan of een opdracht?
Ik heb je blog net ontdekt dus misschien is dit deels mosterd na de maaltijd… Geef me aub wat tijd om hier bij te lezen!